ŁKS Łódź pokonał Stal 1:0. Drużyna trenera Szoki znów zagrała do końca

8 listopada ŁKS Łódź pokonał na swoim stadionie Stal Rzeszów 1:0. Kibicowski serwis lksfans.pl dał relacji tytuł „Hiszpańska precyzja” i zmieścił ją w jednym zdaniu: „Drużyna trenera Grzegorza Szoki znów zagrała do końca”. Najwięcej mówi tu słowo „znów”, bo streszcza całą jesień ŁKS-u. Łodzianie nie zachwycają, nie strzelają po kilka goli, ale nie odpuszczają do ostatniej minuty. Dzięki temu wciąż są w czołówce zaplecza Ekstraklasy.

Przed meczem z rzeszowianami ta sama kibicowska strona zapowiadała go hasłem „Utrzymać miejsce w czołówce”. Cel udało się zrealizować, choć bez fajerwerków, a styl, w jakim to się stało, opowiada o tej drużynie więcej niż sam wynik.

Jedna bramka różnicy

Wygrana ze Stalą przyszła tydzień po remisie 1:1 z Polonią Warszawa. Relacja z tamtego spotkania zaczynała się od słów „Bliscy zwycięstwa”, co dobrze oddaje nastrój po meczu, w którym zabrakło niewiele. Wcześniej, 26 października, ŁKS wygrał 1:0 na wyjeździe z Wartą Poznań.

Trzy mecze, dwa zwycięstwa po 1:0 i remis. Taki bilans buduje drużyna, która nie rozjeżdża przeciwników, tylko zdobywa przewagę i potem jej pilnuje, aż sędzia odgwiżdże koniec. W skrótach meczowych takie spotkania wypadają blado, bo pokazać w nich można jedną akcję i kilkadziesiąt minut cierpliwej obrony. Tymczasem w tabeli I ligi jednobramkowa wygrana daje dokładnie tyle samo punktów co efektowny pogrom. Liga liczy punkty, nie wrażenia artystyczne.

Szoka prowadzi pierwszy zespół z rozbudowanym sztabem, w którym pracuje czterech asystentów, m.in. Michael Chojnicki i Jakub Renosik. To szkoleniowiec, który najwyraźniej wie, że w lidze tak wyrównanej jak zaplecze Ekstraklasy o awansie częściej decyduje odporność niż fantazja.

Czytaj teżMotor Lublin wygrywa w szalony sposób. Misiura chciałby wreszcie wygrać spokojnieCrystal Palace - Liverpool: wynik zależy od obrony. Dwa kryzysy na Selhurst Park

Dwie Stale, dwa ŁKS-y

Kto w ostatnich dniach szukał w internecie meczu „ŁKS - Stal”, mógł jednak trafić na zupełnie inną historię. W Łodzi grają dwie drużyny ŁKS-u, a obie w ostatnim czasie mierzyły się ze Stalą, tyle że każda z inną. Drugi zespół, który prowadzi dziś Konrad Gerega z asystentem Jackiem Drożdżem, w poprzednim sezonie występował w Betclic II lidze, czyli na szczeblu centralnym. Dwa razy trafiał tam na Stal Stalową Wolę.

Pierwszy z tych meczów wyglądał na formalność. We wrześniu 2025 roku, w 9. kolejce, rezerwy ŁKS-u przyjechały do Stalowej Woli jako przedostatnia drużyna ligi, z jednym zwycięstwem na koncie. Gospodarze byli liderami i bronili pierwszego miejsca. Skończyło się remisem 1:1, a obie bramki padły tuż przed przerwą: w 43. minucie Piotr Żemło dał Stali prowadzenie, dwie minuty później Alan Siwek wyrównał. Lider stracił punkty z jedną z najsłabszych drużyn w stawce, a młodzi łodzianie wywieźli wynik, który mogli traktować jak zwycięstwo. Też, zresztą, grając do końca.

Rewanż, zaplanowany na 2 kwietnia 2026 roku na godz. 16:00 w ramach 26. kolejki, nie odbył się w Łodzi. ŁKS ogłosił, że mecz zostanie rozegrany na GIEKSA Arenie w Bełchatowie, ale w komunikacie nie podał powodu. Kibice szukali go więc sami. W komentarzach najczęściej wskazywali stan murawy, po której biegały oba zespoły. Inni kwitowali przenosiny złośliwie: tak się kończy, kiedy rezerwy pchają się na szczebel centralny.

Jeden stadion, wiele drużyn

Za tym złośliwym komentarzem stoi prawdziwy dylemat, z którym mierzy się nie tylko ŁKS. Klub z ambicjami chce ogrywać młodych piłkarzy na możliwie wysokim poziomie, więc prowadzi rezerwy w lidze centralnej. Każdy taki mecz to jednak kolejne godziny eksploatacji boiska, na którym pierwszy zespół walczy o swoje cele. Stadion Miejski przy al. Unii Lubelskiej ma zaś jeszcze więcej gospodarzy, bo mecze rozgrywają na nim także rugbiści Budowlanych Łódź S.A. Trawa nie rozróżnia, czy depcze ją pierwsza drużyna, rezerwy, czy rugbiści, i w końcu ktoś musi za to zapłacić. Wiosną zapłaciła wyprawą do Bełchatowa druga drużyna.

Dziś ŁKS II gra w III lidze, a pierwszy zespół w I lidze. Na tle historii klubu oba szczeble wyglądają skromnie. Łódzki Klub Sportowy powstał w 1908 roku i jest najstarszym istniejącym klubem sportowym w mieście. Należał do założycieli Ligi Polskiej w 1927 roku, a 3 kwietnia tamtego roku zagrał w jej pierwszym meczu i wygrał 2:0 z Klubem Turystów Łódź. Dwa razy był mistrzem Polski, w 1958 i 1998 roku. Po drugim tytule trafił w eliminacjach Ligi Mistrzów na Manchester United, który potem wygrał całe rozgrywki. W tabeli wszech czasów Ekstraklasy zajmuje siódme miejsce.

Klub z takim dorobkiem nie gra w I lidze po to, żeby się w niej urządzić. Dlatego jesienne 1:0 z Wartą, remis z Polonią i 1:0 ze Stalą Rzeszów znaczą więcej, niż sugerują same wyniki. Nikt nie będzie ich wspominał latami, ale właśnie takie mecze odróżniają drużynę, która walczy o awans, od takiej, która tylko o nim mówi. Efektowne zwycięstwa zdarzają się każdemu, a drużynę na awans poznaje się po tym, jak wygrywa mecze, w których gra jej się źle.

Przydomek „Rycerze Wiosny” ŁKS nosi od dekad. Drużyna Grzegorza Szoki zbiera jednak punkty jesienią, po jednej bramce, mecz po meczu. Po 14. kolejce Betclic 1. Ligi łodzianie są w czołówce i chcą w niej przezimować, żeby wiosna, ta z przydomka, zaczęła się dla nich od walki o Ekstraklasę.

Wpis z pasa „W ruchu”, 9 listopada 2026. Na zdjęciu: Stadion Miejski w Łodzi, na którym grają piłkarze ŁKS-u i rugbiści Budowlanych Łódź S.A.