The Strokes w SNL z Waltonem Gogginsem. Bongosy, kukiełki i spór o nostalgię

Walton Goggins wyszedł na scenę „Saturday Night Live” w czarnym garniturze i ciemnych okularach i zagrał z zespołem na bongosach. Była sobota, 7 listopada. Odcinek prowadził komik Druski, który debiutował w roli gospodarza, a The Strokes kończyli swój występ utworem „Going Shopping”. Goggins znalazł się tam z konkretnego powodu: kilka miesięcy wcześniej zagrał w teledysku do tej piosenki. Klip, wyreżyserowany przez Johanna Rashida, był hołdem dla „You Can Call Me Al” Paula Simona z 1986 roku, a Goggins wcielił się w nim w rolę, którą w oryginale grał Chevy Chase.

Aktor odgrywający Chevy'ego Chase'a z klipu Paula Simona przygrywał więc zespołowi, który sam kiedyś był dla innych wzorem do naśladowania. Tak wygląda w skrócie spór, który wybuchł po tym wieczorze. The Strokes chętnie bawią się cudzą przeszłością. Część publiczności chce od nich tylko ich własnej.

Hołdy z przymrużeniem oka

To był piąty występ nowojorczyków jako gości muzycznych SNL, po wizytach w 2002, 2006, 2011 i 2020 roku. Na początek zagrali „Lonely in the Future”, na tle psychodelicznych wizualizacji i rozbudowanego światła. Zaraz po programie opublikowali teledysk do tej piosenki i on również patrzy wstecz. Wyreżyserował go Warren Fu, a zagrały w nim kukiełki zrobione przez ekipę brytyjskiego satyrycznego programu „Spitting Image”. Obok Lou Reeda i Bacha pojawiają się Elon Musk, Jeff Bezos i Mark Zuckerberg, przy czym Bezos i Musk dostali nawet własny wątek romansowy. Swoje lalki mają też muzycy. Zespół nazwał klip hołdem dla teledysku Genesis do „Land of Confusion”.

Oba utwory pochodzą z „Reality Awaits”, siódmej płyty zespołu, wydanej w lipcu. To pierwszy album The Strokes od sześciu lat. Nagrano go w Kostaryce, a wyprodukował Rick Rubin, który pracował z zespołem już przy „The New Abnormal” z 2020 roku. Płyta weszła na 13. miejsce listy Billboard 200, wynik przyzwoity, choć daleki od triumfu, i na 5. miejsce zestawienia albumów rockowych i alternatywnych.

Ten wzór powtarza się na wszystkich frontach. The Strokes, dla wielu słuchaczy wciąż punkt odniesienia, dziś bez kompleksów sięgają po cudze ikony: Paula Simona, Genesis i brytyjską telewizyjną satyrę. Robią to z dystansem, jak ludzie, którzy wiedzą, że popkultura jest wielkim archiwum i można w nim swobodnie grzebać. Kłopot w tym, że dla części publiczności samo The Strokes jest już eksponatem w tym archiwum, i to takim, którego nie należy ruszać.

Czytaj teżFuture, Drake i Travis Scott razem w „Ya Hit”. Rozejm z 2024 roku ma już soundtrackOlivia Rodrigo śpiewa o świętach u teściów. Zamiast prezentów chce akceptacji babci

„Nie brzmią jak zespół, za którym tęsknię”

Po emisji widzowie się podzielili. Jedni pisali krótko: „LOVE IT”. Inni nie przebierali w słowach. „The Strokes nie brzmią jak zespół, do którego mam nostalgię” - napisał jeden z widzów na X. To zdanie mówi więcej o piszącym niż o zespole, bo przyznaje wprost, że punktem odniesienia jest wspomnienie, a nie muzyka. Ktoś inny pytał, kto jeszcze ogląda SNL i właśnie dowiaduje się, że The Strokes są teraz do niczego, tylko ujął to dosadniej. Obrońcy odpowiadali, że krytycy są „obiektywnie w błędzie” i nie rozumieją, co zespół robi. Najzgrabniej skwitowano to na Threads. Ktoś zapytał, czy to w ogóle są The Strokes, i dostał w odpowiedzi tytuł piosenki: „W przyszłości jest samotnie, może kiedyś zrozumiesz”.

Obie strony zgadzały się w jednym: w sprawie Gogginsa. „WALTON GOGGINS NA BONGOSACH DAJE ENERGIĘ, KTÓREJ POTRZEBOWAŁEM” - napisał jeden z widzów. Aktor znany z „Fallouta” i „Białego Lotosu” nie krył entuzjazmu już przy premierze teledysku. „Nigdy nie miałem czelności wpisać czegoś takiego na listę marzeń” - napisał wtedy i dodał, że „Reality Awaits” jest „tak cholernie wyjątkowa”.

Narzekania na brzmienie miały jednak bardzo prozaiczne tło, bo na scenie SNL zabrakło ważnej osoby. Nick Valensi, wieloletni gitarzysta zespołu, w maju ogłosił czasową przerwę, a w trasie zastępuje go Steve Schiltz z Longwave. Kiedy w składzie brakuje jednego z założycieli, zespół musi brzmieć przynajmniej trochę inaczej, choćby zastępca był najlepszy. Valensi nie odszedł zresztą z muzyki. W październiku niespodziewanie pojawił się na scenie z Duran Duran w Paryżu, a Julian Casablancas zapewniał wcześniej fanów, że gitarzysta wróci.

Na fali

Ostre komentarze telewidzów kłócą się z tym, co działo się na koncertach. The Strokes właśnie skończyli pierwszą od ponad dwudziestu lat pełną trasę jako gwiazda wieczoru w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Zagrali m.in. dwa wieczory w londyńskiej O2 Arena oraz koncerty w Manchesterze i Dublinie. Recenzent NME dał londyńskiemu występowi pięć gwiazdek. Napisał, że przez 25 lat od pierwszego brytyjskiego koncertu zespół miewał wzloty i upadki, „i chwile, gdy wydawało się, że wolałby robić cokolwiek innego niż grać razem”. Teraz jednak jest „zdecydowanie na fali” i brzmi „tak żywo jak zawsze”. Ten sam magazyn dał płycie cztery gwiazdki i chwalił zespół za to, że brzmi „bardziej żywo i zgranie niż od lat”.

Krytyk obecny na sali usłyszał więc zespół w szczytowej formie, a część widzów przed telewizorami usłyszała zespół, który ich zawiódł. Obie grupy opisują ten sam materiał muzyczny. Jedna słucha piosenek, druga porównuje je z pamięcią.

Trasa „Reality Awaits” objęła już Amerykę Północną i Europę, a przed The Strokes grali m.in. Thundercat i Cage the Elephant. W najbliższych miesiącach zespół jedzie do Meksyku, Ameryki Południowej i Australii.

Poprzednia wizyta w SNL wypadła w Halloween 2020 roku. Zespół zagrał wtedy dwa utwory z „The New Abnormal”, a gospodarzem był John Mulaney. Ten sam Mulaney poprowadzi kolejny odcinek, 14 listopada, z Phoebe Bridgers jako gościem muzycznym. Z tego wieczoru zostanie jednak przede wszystkim obraz Gogginsa w ciemnych okularach, który odgrywa cudzą legendę z 1986 roku i wybija rytm zespołowi, od którego publiczność oczekuje, że będzie odgrywał swoją.

Wpis z pasa „W ruchu”, 9 listopada 2026. Na zdjęciu: The Strokes podczas występu.