Krytycy kręcili nosem, widzowie dali rekord. Drugi sezon „MobLand” stanął na 90 proc.

Na plakacie drugiego sezonu Pierce Brosnan siedzi w wytartym skórzanym fotelu, z pistoletem opartym o kolano. Za nim Helen Mirren w futrze i z kieliszkiem martini, obok Tom Hardy w zwykłej kurtce, z rękami w kieszeniach. Tło to stary obraz z polowania na dzika: psy rzucają się na zwierzę z wyszczerzonymi kłami, a całe płótno jest podziurawione kulami. Tak wygląda zapowiedź serialu o rodzinie, która poluje, a zarazem sama jest zwierzyną.

„MobLand”, w Polsce emitowany na SkyShowtime jako „Strefa gangsterów”, wrócił 18 września na Paramount+, a trzy dni później do polskiego serwisu. W poniedziałek 2 listopada pojawia się u nas siódmy z dziesięciu odcinków, „Ace of Spades”. Wszystkie tytuły to zresztą tytuły piosenek, od „I Wanna Be Your Dog” The Stooges po „Song 2” Blur, co dobrze oddaje ton: brytyjska gangsterka grana na głośnych gitarach.

Liczba, którą widać przy serialu najczęściej, to 90 proc. Tyle wynosi wskaźnik Rotten Tomatoes dla drugiego sezonu, liczony z 21 recenzji. Tuż po premierze, gdy recenzji było mniej, stał na 100 proc., potem opadł i zatrzymał się na dziewięćdziesięciu. Ciekawsze od samej liczby jest jednak to, z czym ją porównać. Pierwszy sezon miał w tym samym serwisie 77 proc., a w Metacriticu 60 punktów na 100, czyli ocenę „mieszaną”. Drugi ma w Metacriticu 73. Rekord ustanowili widzowie, a krytycy dopisali się do niego dopiero półtora roku później.

Rekord bez recenzji

Pierwszy sezon wystartował 30 marca 2025 roku i od razu zrobił coś, czego Paramount+ wcześniej nie widział. Pierwszego dnia obejrzało go według firmy 2,2 mln widzów na świecie, co było najlepszym startem serialu w historii serwisu. Po tygodniu liczba wzrosła do 8,8 mln, a w czerwcu Paramount mówił już o 26 mln widzów i drugim miejscu wśród swoich seriali, tuż za „Landmanem”. Te dane pochodzą od samej platformy i mierzą to, co platformie wygodnie mierzyć. Niezależne potwierdzenie przyszło jednak od Nielsena: przez sześć tygodni z rzędu serial trzymał się w amerykańskiej dziesiątce najchętniej oglądanych produkcji oryginalnych serwisów streamingowych.

Do Polski pierwszy sezon dotarł dopiero w czerwcu 2025 roku, ponad dwa miesiące po premierze za oceanem, i do sierpnia SkyShowtime wypuszczał go odcinek po odcinku. Teraz dystans skurczył się do trzech dni: w USA nowe odcinki wychodzą w piątki, u nas w poniedziałki, a finał zaplanowano na 23 listopada. Za drugi sezon twardych danych o widowni jeszcze nie ma, za to decyzja o trzecim zapadła, zanim drugi w ogóle wystartował. Paramount+ ogłosił ją 3 września.

Rozjazd między widzami a krytykami nie bierze się znikąd. „MobLand” na pierwszy rzut oka wygląda jak produkt z katalogu: londyńska rodzina przestępcza, wojna z konkurencyjnym klanem, narkotyki z Antwerpii, nazwisko Guya Ritchiego na plakacie. Ritchie od czasu „Porachunków” z 1998 roku i „Przekrętu” z 2000 roku sprzedaje kino o zabawnych bandytach z Londynu, a w 2024 roku zrobił dla Netfliksa serialowych „Dżentelmenów”. Recenzenci, którzy zobaczyli w „MobLand” kolejną odsłonę tej samej marki, mieli prawo się nudzić. Widzowie dostali coś innego, niż obiecywała etykieta.

Czytaj teżNajlepsze gry października 2026. Gwiezdne wojny wyprzedziły Gearsy i Call of DutyTrigger rysuje lepiej niż kiedykolwiek. Opowieść gubi się między czwórką bohaterów

Spin-off, którego nie było

Ritchie serialu nie wymyślił, tylko go wyreżyserował na otwarcie. Gdy w lutym 2024 roku ogłaszano projekt, nazywał się „The Donovans” i miał być luźnym odgałęzieniem „Raya Donovana”, amerykańskiego serialu Showtime o hollywoodzkim „naprawiaczu”. Potem zmienił nazwę na „The Associate”, a tytuł „MobLand” dostał dopiero w lutym 2025 roku, sześć tygodni przed premierą. Zdjęcia w Londynie skończyły się cztery dni przed emisją pierwszego odcinka.

Z „Raya Donovana” została postać. Harry Da Souza, grany przez Hardy'ego, jest „fixerem”, czyli człowiekiem od sprzątania cudzych katastrof w rodzinie Harriganów: ktoś zabija, ktoś znika, ktoś mówi za dużo, a Harry ma to załatwić, zanim dowie się policja. Taki bohater działa jak przewodnik po świecie, który zna od podszewki, ale do którego nie należy. Za nim stoją dwaj autorzy z zupełnie innej półki niż kino Ritchiego.

Twórca serialu, Ronan Bennett, urodził się w 1956 roku w Belfaście. Jako dziewiętnastolatek trafił do więzienia Long Kesh po wyroku za zabójstwo policjanta, a rok później sąd uznał skazanie za niepewne i Bennett wyszedł na wolność. Napisał potem scenariusz „Wrogów publicznych” Michaela Manna i stworzył „Top Boy”, serial o handlu narkotykami na londyńskim osiedlu, który Channel 4 skasował, a Netflix wskrzesił. Showrunnerem jest Jez Butterworth, dramatopisarz, którego „Jerusalem” z Markiem Rylance'em i „The Ferryman” zdobywały teatralne nagrody po obu stronach Atlantyku, a który w kinie współpisał m.in. „Spectre” i „Le Mans '66”.

To połączenie widać w tym, jak serial rozkłada ciężar. Przemoc jest u Ritchiego zwykle puentą żartu, tutaj ma konsekwencje dla ludzi przy stole. Conrad Harrigan Brosnana to patriarcha, który wybucha szybciej, niż myśli, a jego żona Maeve w wykonaniu Mirren rozgrywa rodzinę jak królowa, której nikt nie odważy się przerwać. Hardy gra pod nimi, cicho i oszczędnie, i właśnie ten kontrast trzyma sceny. Muzykę napisali Matt Bellamy z Muse i Ilan Eshkeri, czołówkę otwiera „Starburster” irlandzkiej grupy Fontaines D.C.

Wojna w domu

Drugi sezon przesuwa akcent z wojny gangów na wojnę w rodzinie. Kevin Harrigan (Paddy Considine) zdradził ojca i Conrad mu tego nie wybacza. Kartelowa wysłanniczka Kat McAllister (Janet McTeer) uderza w sojuszników Harriganów, skorumpowany detektyw Colin Tattersall (Toby Jones) chce się mścić, a nowy wróg, Frankie Cooper grany przez Johnny'ego Flynna, próbuje rozbić rodzinę od środka. Do tego rozpada się dom samego Harry'ego: córka ucieka, małżeństwo z Jan (Joanne Froggatt) się sypie.

M.N. Miller z Geek Vibes Nation, który dał sezonowi 9 na 10, zauważył, że serial zachował energię Ritchiego w aktorstwie, ale zrezygnował z jego firmowego, szarpanego montażu, i nazwał całość raczej historią rodziny niż imperium. Jego recenzję streszcza jedno zdanie: „tak dobre, że aż kryminalne”. Rotten Tomatoes ujmuje zgodny głos krytyków podobnie: Ritchie najbardziej złowrogi, zabawny i intrygujący, a obsada z pierwszej ligi podnosi sezon wyżej. Widzowie są nieco chłodniejsi niż recenzenci, ich wskaźnik wynosi 79 proc., ale i tak wyraźnie więcej niż 67 proc. przy pierwszym sezonie.

Ten sezon mógł zresztą wyglądać zupełnie inaczej. W maju 2026 roku Deadline donosił, że Hardy odchodzi z serialu po drugim sezonie z powodu tarć z Butterworthem, a przez kilka tygodni nie było jasne, czy główny bohater w ogóle wróci. Spór zamknęło dopiero spotkanie Hardy'ego z Butterworthem i producentem Davidem Glasserem w Londynie pod koniec czerwca, a we wrześniu, ogłaszając trzeci sezon, Paramount+ wymienił Hardy'ego, Brosnana i Mirren jednym tchem.

Gangsterska telewizja ma długą pamięć i każdy nowy tytuł jest z nią porównywany. Greg MacArthur ze Screen Rant napisał, że drugi sezon nie dorównuje jeszcze „Rodzinie Soprano”, „Peaky Blinders” ani „The Wire”, ale idzie w ich stronę. W tym porównaniu kryje się najlepsze wyjaśnienie, dlaczego „MobLand” działa. Wielkie seriale gangsterskie nigdy nie były o napadach, tylko o kolacjach, pogrzebach i lojalności wystawianej na próbę przy stole. Bennett i Butterworth dostali od Paramountu markę Ritchiego i trzy gwiazdy, a zrobili z nich dramat rodzinny z pistoletem pod ręką. Finał drugiego sezonu SkyShowtime pokaże w poniedziałek 23 listopada, a trzeci jest już zamówiony, choć bez daty.