17 listopada w aplikacji Uber Eats na przedmieściach Houston pojawiła się nowa ikona z symbolem drona. Mieszkaniec Spring wybiera restaurację, wskazuje wolny kawałek podjazdu albo ogrodu i śledzi lot na mapie. Nikt nie dzwoni domofonem. Maszyna firmy Zipline zawisa około 100 m nad domem, opuszcza jedzenie w pojemniku na lince i odlatuje. Za drona nie płaci się ani napiwku, ani dodatkowej opłaty, tylko standardowe koszty zamówienia.
Na zdjęciu otwierającym ten tekst kurier Uber Eats przeciska się rowerem przez zatłoczoną Oxford Road w Manchesterze. Takich ludzi spółka ma dziś na świecie około 10 mln, licząc aktywnych kierowców i kurierów. Usługa z Houston nie odbierze im pracy z dnia na dzień. Jej nowość polega na czymś innym: drony dostawcze latają od lat, ale dotąd poza codziennymi nawykami klientów. Teraz po raz pierwszy dron zawisł w aplikacji, której nikt nie musi się uczyć. Między tym pierwszym lotem a obietnicą miliona lotów dziennie leży jednak przepaść, i to ona jest sednem tej historii.
Obiad z wysokości stu metrów
Zipline zaczynał od czegoś zupełnie innego niż burgery. Zbudował sieć transportu krwi i leków, potem wszedł w dostawy zakupów, a w sierpniu chwalił się ponad 2,7 mln doręczeń na czterech kontynentach. To doświadczenie widać w tym, jak firma poradziła sobie z ostatnimi metrami, na których wykładały się wcześniejsze pomysły. Dron lądujący między samochodami, dziećmi i psem sąsiada to kłopot, więc duża maszyna w ogóle nie schodzi nisko.
Na lince opada niewielki moduł, który producent nazywa Droidem. Ma własne czujniki i wirniki, dlatego w czasie opuszczania sam koryguje położenie i odkłada paczkę dokładnie tam, gdzie wskazał klient. Zipline twierdzi, że trafia w obszar wielkości talerza obiadowego. Gdy jedzenie leży już na ziemi, moduł wraca na pokład.
Parametry pasują do amerykańskich przedmieść, nie do śródmieścia. Dron leci z prędkością do 113 km/h, zabiera najwyżej 3,6 kg i obsługuje zamówienia w promieniu około 16 km: kilka porcji obiadu się zmieści, rodzinna zgrzewka napojów raczej już nie. Ostatnia aktualizacja oprogramowania, które dobiera trajektorię, obniżyła hałas o 24 proc. i skróciła każdy przelot o 53 sekundy. Takie detale decydują o wszystkim, bo przewaga drona bierze się z tego, że w powietrzu nie ma korków ani czerwonych świateł.
„Możliwość autonomicznego dotarcia do domów klientów w mniej niż 10 minut otwiera zupełnie nowe możliwości przed Uber Eats i jego klientami” - mówi Aaron Emrich, który w Uberze odpowiada globalnie za autonomiczne dostawy. Zipline obiecuje więcej: posiłek ma docierać dwie-cztery minuty po przygotowaniu. Drony latają od 8:00 do 22:00, także w deszczu, choć nie w każdą burzę.
Arytmetyka miliona
Wagę tej historii wyznacza jedna liczba. Uber i Zipline ogłosili partnerstwo 17 sierpnia, a Uber zapowiedział wtedy inwestycję w Zipline, nie podając kwoty. Wspólny cel to milion dostaw dronami dziennie do końca 2029 r. Po Spring ma przyjść kolej na Dallas, a potem na dziesiątki amerykańskich miast.


Tymczasem Zipline wykonuje dziś na całym świecie średnio jedną dostawę co 20 sekund, czyli około 4300 dziennie. Żeby dojść do miliona, musiałby urosnąć ponad dwieście razy w trzy lata. Firma odpowiada własną krzywą wzrostu: pierwsze 5000 dostaw zajęło jej dwa lata, a w samej aglomeracji Dallas-Fort Worth ma ich już ponad milion. Przyspieszenie jest prawdziwe. Tyle że dwustukrotny skok wymaga setek stacji, tysięcy maszyn i umów z restauracjami, a żadnej z tych rzeczy nie da się pobrać z aplikacji.
Skala Ubera pokazuje przy tym coś odwrotnego. Spółka obsługuje średnio 42 mln przejazdów i zamówień dziennie, więc nawet osiągnięty milion lotów oznaczałby, że drony biorą na siebie niewielki wycinek ruchu. Ten wycinek nie byłby jednak przypadkowy, bo krótkie trasy z lekkim jedzeniem to chleb powszedni kurierów rowerowych.
Do restauratorów Zipline kieruje osobny argument. Twierdzi, że ponad 80 proc. zamówień w jego systemie to zamówienia dodatkowe, takie, których bez drona w ogóle by nie było. Gdyby tak było, drony powiększałyby tort, zamiast kroić go na nowo. To jednak dane samego zainteresowanego, a lokal, który zarabia więcej, nie oznacza jeszcze kuriera, który zarabia tyle samo.
Houston nie był też skokiem na głęboką wodę. 29 kwietnia Zipline otworzył program First Flight dla pierwszych 5000 uprawnionych mieszkańców, zaczynając od Cypress i od własnej aplikacji. W listopadzie ruszyło więc to, co przez pół roku testowano na zamkniętej grupie, tylko że tym razem w aplikacji Ubera.
Drzewa, kable i sąsiedzi
Samą techniką przepaści się nie zasypie. W USA komercyjne doręczenia wymagają zgód Federalnej Administracji Lotnictwa (FAA), a loty poza zasięgiem wzroku operatora - osobnych zezwoleń. Każda nowa dzielnica potrzebuje przygotowanej infrastruktury, dlatego nawet w Houston usługa obejmuje tylko wybrane adresy.
Ogranicza ją również geografia. Pojemnik na lince potrzebuje kawałka wolnej ziemi bez drzew i przewodów. Na teksańskim przedmieściu, gdzie przed każdym domem jest podjazd, to łatwe. W bloku na siódmym piętrze czy na ciasnym podwórku kamienicy kurier wciąż wygrywa, bo po prostu wchodzi po schodach.
Zostają jeszcze ludzie na ziemi, którzy niczego nie zamawiali. Przeciw bazom dronów w USA odbywają się protesty, a Amazon niedawno zrezygnował z planowanego obiektu pod Bostonem po zastrzeżeniach dotyczących m.in. bezpieczeństwa i hałasu. Dron o 24 proc. cichszy nadal jest słyszalny, a jeśli przelatuje nad osiedlem kilkadziesiąt razy dziennie, mieszkańcy prędzej czy później zaczną to liczyć. Podobne usługi rozwijają też Amazon Prime Air, należący do Alphabetu Wing i DoorDash, więc przelotów raczej nie ubędzie.
Kurier, robot, dron
Uber nie zapowiada końca kurierów. Opisuje model mieszany, w którym zamówienie dostarczy człowiek, sześciokołowy robot Starship Technologies jadący chodnikiem albo dron, zależnie od trasy i rodzaju przesyłki. Brzmi to łagodnie i pewnie odpowiada prawdzie, bo ktoś musi gotować, pakować, obsługiwać stacje i serwisować maszyny. A jednak algorytm, który wybiera sposób dostawy, odbierze ludziom najpierw zlecenia najprostsze i najkrótsze - właśnie te, które dziś pozwalają zrobić kilka kursów na godzinę.
W Polsce do takiej codzienności daleko. W 2024 r. Pyszne.pl pokazywało pizzę z drona, ale maszyna dolatywała tylko do wyznaczonego punktu, a ostatni odcinek pokonywał kurier rowerowy. Był to pokaz, nie usługa dla klientów. O wejściu dronów Ubera do Europy, nawet pilotażowym, nic nie wiadomo.
Następny przystanek ma już nazwę: Dallas, gdzie Zipline zrobił swój pierwszy milion dostaw. Rowerzysta z Oxford Road może spać spokojnie jeszcze długo. Inaczej jego kolega z teksańskiego przedmieścia, któremu w aplikacji pojawiła się konkurencja niebiorąca napiwków.
Wpis z pasa „W ruchu”, 21 listopada 2026. Na zdjęciu: Kurier Uber Eats na rowerze na zatłoczonej Oxford Road w Manchesterze.
Źródła (5)
- Koniec kurierów? Uber Eats wysyła autonomiczne drony pod domy klientów - Spider's Web, 21 listopada 2026
- Zipline uruchamia autonomiczne dostawy dronami Uber Eats w Houston - unite.ai
- Uber - Wikipedia - en.wikipedia.org
- Uber Eats ma nowy sposób na dostawy. Kurierzy nie są już potrzebni - instalki.pl
- Zdjęcie - Fot. shopblocks / Wikimedia Commons, CC BY 2.0



