Rosalía z trzecim albumem roku. „Lux” wygrał Latin Grammy 2026, artystka zdobyła pięć statuetek

Album roku wręczał jej Juanes. Rosalía podziękowała mu przy mikrofonie za wsparcie z czasów, gdy - jak powiedziała - „w sali w Madrycie było tylko sto osób”, a chwilę później się rozpłakała. 12 listopada w Las Vegas trwała 27. gala Latin Grammy, a Hiszpanka po raz trzeci odbierała najważniejszą nagrodę wieczoru. Wcześniej dostała ją za „El Mal Querer” i za „Motomami”.

„Jeśli »El Mal Querer« był marzeniem, a »Motomami« śmiałym zakładem, to »Lux« okazał się skokiem w nieznane” - mówiła ze sceny. Opowiadała o sztuce, ale równie dobrze mogła mówić o ryzyku. W branży, która nagradza przeboje, triumfowała płyta zbudowana wbrew logice przeboju: symfoniczna, wielojęzyczna, poświęcona świętym i mistyczkom.

Pięć na siedem

Rosalía przyjechała na galę z siedmioma nominacjami. Tyle samo mieli Karol G, Jorge Drexler i argentyński duet CA7RIEL & Paco Amoroso, który rok wcześniej, debiutując na Latin Grammy, zebrał pięć statuetek. Liczby nie wskazywały faworyta, więc wszystko rozstrzygnęło się dopiero w werdyktach.

Hiszpanka wygrała album roku za „Lux”, piosenkę roku i najlepszą piosenkę pop za „La Perla”, nagraną z meksykańskim zespołem Yahritza y Su Esencia, najlepszy album muzyki alternatywnej za rozszerzone wydanie „Lux (Complete Works)” oraz najlepszy krótki teledysk za „Sauvignon Blanc”. Szósta nagroda trafiła do płyty bez jej udziału, bo za realizację dźwięku wyróżniono pracujących nad nią inżynierów.

Rywale też nie wyjechali z pustymi rękami. Karol G po raz trzeci zdobyła statuetkę za najlepszy album muzyki miejskiej, tym razem za „Tropicoqueta”. CA7RIEL & Paco Amoroso wygrali m.in. w kategorii pop/rock piosenką „Hasta Jesús Tuvo Un Mal Día”, nagraną ze Stingiem. Największą niespodzianką okazała się 23-letnia Wenezuelka Sara Schell. Odebrała nagrodę dla autorki piosenek roku i pokonała m.in. Edgara Barrerę, rekordzistę wieczoru z dziesięcioma nominacjami. Barrera pocieszył się czwartym w karierze tytułem producenta roku, a najlepszą debiutantką została Kolumbijka Aria Vega.

Wieczór należał jednak do jednej płyty. „Billboard” nazwał zwycięstwo Rosalíi „oczekiwanym”, choć to dziwne słowo wobec albumu, który na papierze wygląda jak przepis na komercyjną porażkę.

Czytaj teżBeyoncé jako Sade z okładki „Love Deluxe”. W wywiadzie mówi głównie o włosachThe Strokes w SNL z Waltonem Gogginsem. Bongosy, kukiełki i spór o nostalgię

Święte, zabójczynie, prostytutki

„Lux” to po łacinie „światło”, a płyta opowiada o świętych i mistyczkach z różnych epok. Ma czteroczęściową, symfoniczną budowę, grają na niej London Symphony Orchestra i chóry, a teksty powstały w czternastu językach. Utwór „Berghain”, inspirowany XII-wieczną wizjonerką Hildegardą z Bingen, łączy orkiestrę, potężny chór, operowe partie po hiszpańsku i niemiecku oraz głos Björk.

Wśród bohaterek jest Olga Kijowska, X-wieczna władczyni, i to ona dobrze pokazuje, czego Rosalía szukała w żywotach świętych. „Nie wiedziałam o niej - mówiła w rozmowie z CBS News. - Ta kobieta była zabójczynią, zanim została świętą. Niektóre z nich były poetkami. Były prostytutkami, niektóre uzależnione od narkotyków, a tych słów zwykle nie łączy się ze świętością”.

O wielojęzyczność pytano ją wielokrotnie, a ona powtarzała, że to „nie popis, tylko poszukiwanie wspólnoty”. Gdy rozmowa schodziła na komercyjny potencjał płyty, przyznawała, że czuje odpowiedzialność za ludzi, którzy dla niej pracują, ale „może robić tylko to, co jest dla niej uczciwe”. Nad „Lux” pracowała dwa lata i poprawiała go tak długo, że wersja cyfrowa i winylowa różnią się drobnymi szczegółami. Do dziś słyszy, co mogłaby zmienić: skrzypce „o pół decybela głośniej”, jeszcze jedno podejście do partii wokalnej. Dlatego własnych płyt nie słucha wcale. „Po co miałabym tego słuchać? To byłaby tortura!”

Rynek nie ukarał jej za to ryzyko. Zapowiedź albumu w Madrycie sparaliżowała ruch uliczny, „Lux” dotarł do czwartego miejsca listy Billboard 200 i był pierwszy na amerykańskiej liście latynoskiej. Trasa okazała się najbardziej wymagającą w jej karierze, bo Rosalía tańczyła na pointach i śpiewała m.in. po japońsku, ukraińsku i arabsku.

Od odrzuconej piętnastolatki

Ta droga zaczęła się od porażki. Rosalía Vila Tobella urodziła się pod Barceloną i jako piętnastolatka odpadła z hiszpańskiego talent show „Tú Sí Que Vales”. Dziś mówi, że tamta przegrana nauczyła ją solidnego przygotowania. Debiutancki „Los Ángeles” z 2017 roku był współczesną wersją flamenco, które studiowała w szkole muzycznej. Wydany w 2022 roku „Motomami” łączył rap i reggaeton i trafił na szczyty wielu podsumowań roku. Rok wcześniej „Pitchfork” umieścił ją wśród najważniejszych artystów ostatniego ćwierćwiecza.

Każda z tych płyt brzmiała inaczej, a jurorzy Latin Grammy za każdym razem nagradzali zmianę kierunku, nie powtórkę. „Lux” to najdalszy z tych skoków: w gruncie rzeczy oratorium, które sprzedaje się jak pop. Dziś 34-letnia Rosalía mówi o sobie, że „nigdy nie stoi w miejscu i nigdy nie mówi nie”. Na czole ma bliznę z dzieciństwa, z czasów, gdy pędziła na oślep w dół zbocza, a rodzina próbowała ją zatrzymać. Jej anioł stróż, jak twierdzi, jest zmęczony i „nie ma nawet czasu na papierosa”.

Pracę muzyka porównuje do pieczenia chleba albo szycia butów: idzie do studia i wkłada w nią miłość. W Las Vegas, z trzecim albumem roku w rękach, powiedziała zdanie, które rywale mogą potraktować jak ostrzeżenie: „Wiem, że wciąż muszę się wiele nauczyć, i jestem pewna, że swojego najlepszego dzieła prawdopodobnie jeszcze nie stworzyłam”.

Wpis z pasa „W ruchu”, 13 listopada 2026. Na zdjęciu: Gala Latin Grammy, Pilar Guinda.