Phil Collins drugi raz w Rock and Roll Hall of Fame. Za bębnami usiadł Travis Barker

14 listopada w Peacock Theater w Los Angeles zabrzmiało „In the Air Tonight”. Śpiewała Cynthia Erivo. Gdy utwór doszedł do miejsca, na które czekała cała sala, za zestawem perkusyjnym pojawił się Travis Barker z Blink-182 i zagrał przejście, które od 1981 roku zna prawie każdy, kto kiedykolwiek włączył radio. Autor tego przejścia słuchał z widowni. Phil Collins od kilku lat nie może grać na perkusji.

Ta scena streszcza cały wieczór, w którym Collins został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame jako artysta solowy. To jego drugie wejście do tej instytucji, bo w 2010 roku trafił tam jako członek Genesis, a niewielu muzyków dostąpiło tego dwukrotnie. Tym razem honory oddawano człowiekowi, którego świat zna przede wszystkim z instrumentu, po który on sam już nie sięga.

Perkusista z przypadku

„Dorastałem, chcąc grać na perkusji. Wszystko inne było szczęśliwym przypadkiem” - powiedział Collins w przemówieniu. Tak skromnie podsumował karierę, która przyniosła ponad 100 milionów sprzedanych płyt solowych.

Ten „przypadek” zaczął się w 1970 roku, kiedy Collins dołączył do Genesis jako perkusista. Pięć lat później odszedł Peter Gabriel i ktoś musiał przejąć mikrofon. Przejął go człowiek zza bębnów. Razem z Tonym Banksem i Mikiem Rutherfordem poprowadził grupę od progresywnego rocka, czyli długich suit i teatralnych kostiumów, w stronę gładkiego, błyszczącego popu, który wypełniał stadiony.

Równolegle budował karierę solową. Debiutancki album „Face Value” z 1981 roku otwierało właśnie „In the Air Tonight”, a potem przyszły kolejne płyty i przeboje, m.in. „Against All Odds”, „Sussudio” i „Another Day in Paradise”. Przez całe lata 80. Collins był w dwóch miejscach naraz: na czele jednego z największych zespołów rockowych i na szczycie list przebojów pod własnym nazwiskiem.

A jednak Hall of Fame długo go pomijał. Jako solista mógł zostać wprowadzony już od 2006 roku, więc na to wyróżnienie czekał dwadzieścia lat.

Bębny, których nie zmieniał chłopak

Barker nie musiał udawać wzruszenia, bo opowiadał o własnym dzieciństwie, w którym Collins był wzorem. „Pamiętam, jak jako dzieciak celowo nie wymieniałem naciągów, żeby moje bębny brzmiały jak u Phila Collinsa. Pamiętam, jak błagałem rodziców o więcej tomów, bo chciałem, żeby mój zestaw wyglądał jak jego" - mówił. Wspominał też matkę, która przy teledyskach w MTV pokazywała mu Collinsa i powtarzała, że to perkusista, którego trzeba obserwować.

Czytaj teżU2, „Torn” i Dolly Parton. Ostatnie nagranie gwiazdy country zamyka album IrlandczykówDrake wyciąga „Hate Sleeping Alone”. Bonus z „Take Care” trafia wreszcie do streamingu

Najwięcej uwagi poświęcił jednak brzmieniu „In the Air Tonight”. „To brzmienie zmieniło wszystko. Pomogło zdefiniować dźwięk perkusji w latach 80. i wpływ Phila słychać do dziś” - powiedział. Nie przesadzał. Potężny werbel z długim pogłosem, który z tego nagrania przeszedł do setek innych, stał się dźwiękowym podpisem całej dekady. Przeciętny słuchacz nie umie go nazwać, ale rozpozna go po dwóch uderzeniach.

Barker przypomniał też o czymś, co łatwo umyka: Collins osiągał to wszystko, wciąż grając w Genesis. „Nie odnosił po prostu sukcesów w obu rolach. W obu był jednym z najlepszych” - podsumował.

Kiedy więc kilka minut później usiadł za bębnami, nie był to zwykły występ gościnny. Uczeń zagrał partię mistrza, bo mistrz zagrać jej już nie może.

Ciało, które odmówiło

Ostatnie lata dały się Collinsowi we znaki. Problemy z kręgosłupem doprowadziły do uszkodzenia nerwów i zmusiły go do porzucenia perkusji, a do tego doszły operacje kolan i kłopoty z poruszaniem się. Na późniejszych trasach solowych i podczas pożegnalnej trasy Genesis w latach 2021-2022 za zestawem siedział jego syn, Nic Collins, a ojciec tylko śpiewał. Na ostatnim koncercie Genesis, 26 marca 2022 roku w londyńskiej O2 Arena, śpiewał już na siedząco. Od tamtej pory nie występował publicznie.

W Los Angeles też nie zaśpiewał. Wcześniej w tym roku tłumaczył, że odmówił, bo nie jest w formie, by porządnie przećwiczyć i wykonać utwory. Na ceremonię przyszedł z dziećmi, wśród nich była córka, aktorka Lily Collins, a sala przywitała go owacją na stojąco. Nie zabrakło autoironii: Collins podziękował „moim trzem byłym żonom, bo kochały mnie przez lata i dały mi piątkę wspaniałych dzieci”.

Kropka na końcu zdania

Najbardziej zaskakujące w tej historii jest to, że sam Collins nie wie, czy to już koniec. Przed ceremonią mówił o niej jak o zamknięciu kariery: „Myślę, że wprowadzenie do Hall of Fame to piękny sposób, żeby to zakończyć. Kropka na końcu pięknego zdania”. W tej samej rozmowie przyznawał jednak, że scena nie daje mu spokoju: „Kiedy całe życie spędziło się na scenie i poczuło ten smak, trudno przestać. Od czasu do czasu myślę o tym, żeby znowu wyruszyć w trasę”.

W Peacock Theater wybrał wersję z przecinkiem. „Jeszcze o mnie usłyszycie. Obiecuję wam to” - powiedział.

Był to zresztą wieczór pełen wielkich nazwisk. W tegorocznej klasie wykonawców znaleźli się też m.in. Iron Maiden, Oasis i Sade, a wśród pozostałych wyróżnionych był producent Rick Rubin, który zmieścił swoje przemówienie w jednym zdaniu: „Nie da się zabić rock and rolla”. Część laureatów, w tym Oasis i Iron Maiden, na gali się nie pojawiła. Collins, choć nie mógł zagrać ani zaśpiewać, przyszedł.

ABC i Disney+ wyemitują nagraną 14 listopada ceremonię 8 grudnia. Tego wieczoru widzowie zobaczą, jak Travis Barker gra słynne przejście z „In the Air Tonight”, a Phil Collins słucha go z widowni.

Wpis z pasa „W ruchu”, 15 listopada 2026. Na zdjęciu: Phil Collins.