Drake wyciąga „Hate Sleeping Alone”. Bonus z „Take Care” trafia wreszcie do streamingu

W piątek 13 listopada w serwisach streamingowych pojawił się utwór Drake'a, który ma już piętnaście lat. „Hate Sleeping Alone” powstał w czasie sesji do albumu „Take Care” z 2011 roku i trafił na jego edycję deluxe jako bonus, w czasach, gdy płyty z dodatkowymi utworami wciąż kupowało się w sklepach. Potem na długo utknął poza głównym obiegiem. Teraz Drake wyciągnął go z archiwum na rocznicę wydania „Take Care”, która przypada 15 listopada.

Wierni słuchacze znali tę piosenkę od dawna, bo krążyła w ekskluzywnych wydaniach cyfrowych i była dostępna w Apple Music. Wszyscy pozostali musieli szukać jej na YouTube, gdzie czekały na nich wrzutki fanów, często źle zmiksowane albo zniekształcone kompresją. Serwis HotNewHipHop opisywał to bez sentymentów. Utwór z jednej z najważniejszych płyt hip-hopu ostatnich kilkunastu lat funkcjonował więc jak nagranie z drugiego obiegu, a jego autorowi, jak mało komu, streaming zawdzięcza swoją potęgę.

Nocne zwierzenia zamiast przechwałek

Żeby zrozumieć, dlaczego zaginiony bonus budzi emocje, trzeba wrócić do płyty, z której pochodzi. „Take Care” był drugim studyjnym albumem Drake'a, wydanym rok po debiutanckim „Thank Me Later”. Urodzony w 1986 roku w Toronto Aubrey Drake Graham miał wtedy za sobą nietypową drogę do rapu. Najpierw był Jimmym Brooksem z kanadyjskiego serialu młodzieżowego „Degrassi: The Next Generation”, potem wydawał mixtape'y, m.in. „So Far Gone” z 2009 roku, aż podpisał kontrakt z Young Money.

Na „Take Care” razem z producentem Noah „40” Shebibem dopracował styl, którego zręby budował już wcześniej. Rap splótł się z atmosferycznym R&B, podkłady zrobiły się oszczędne i przydymione, a teksty brzmiały bardziej jak nocne zwierzenia niż przechwałki. Gościnnie pojawili się m.in. Rihanna, The Weeknd, Kendrick Lamar i André 3000, a obok 40 za konsoletą stanęli między innymi Boi-1da, Jamie xx i Just Blaze.

Ten zestaw przestawił rap głównego nurtu. Drake'owi przypisuje się wprowadzenie wrażliwości R&B do hip-hopu, a „Take Care” jest jej najczystszym zapisem. Raper śpiewający o samotności i nieudanych związkach stał się wzorem dla całego pokolenia naśladowców. Część fanów uważa tę płytę za najlepszą w jego dorobku, inni widzą w niej raczej fundament, na którym zbudował całą późniejszą karierę. Obie strony zgadzają się co do jednego: bez niej Drake byłby kimś innym.

Sukces przyszedł natychmiast i był odporny nawet na przeciek. Album wyciekł do sieci dziewięć dni przed premierą, a mimo to zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard 200 i w pierwszym tygodniu rozszedł się w 631 tysiącach egzemplarzy. Później amerykańskie stowarzyszenie wytwórni RIAA przyznało mu certyfikat diamentowej płyty. W 2013 roku przyniósł Drake'owi pierwszą w karierze nagrodę Grammy, za najlepszy album rapowy, a „Rolling Stone” wpisał go na listę 500 najlepszych albumów wszech czasów.

Czytaj teżPhil Collins drugi raz w Rock and Roll Hall of Fame. Za bębnami usiadł Travis BarkerU2, „Torn” i Dolly Parton. Ostatnie nagranie gwiazdy country zamyka album Irlandczyków

„Hate Sleeping Alone” pasuje do tej płyty idealnie. Tytułowa niechęć do samotnego zasypiania to temat, do którego Drake wracał na „Take Care” najczęściej. Pitchfork zaproponował zresztą, z przymrużeniem oka, jak go słuchać: chwycić złoty kielich, zapalić świecę i włączyć.

Bonus poza zasięgiem

Piosenka istniała więc od zawsze, a jednak przez półtorej dekady nie było jej tam, gdzie dziś słucha się muzyki. Winny jest mechanizm edycji specjalnych. Utwory bonusowe często omijają zwykłą dystrybucję w serwisach streamingowych, bo o ich losie decyduje artysta: może zostawić je jako wyróżnik wydania fizycznego albo udostępnić wszystkim. Drake przez piętnaście lat wybierał to pierwsze, a Apple Music pozostawało wyjątkiem.

Teraz utwór jest na YouTube i w większości platform, choć premiera nie obyła się bez zgrzytu: w dniu publikacji, z niejasnych powodów, brakowało go akurat na Spotify.

Ten szczegół mówi sporo. Drake należy do artystów, którzy swoją pozycję zbudowali właśnie na streamingu. Jego „One Dance” z płyty „Views” z 2016 roku jako pierwszy utwór w historii przekroczył miliard odtworzeń na Spotify. Tymczasem jedna z piosenek z jego najbardziej cenionego albumu przez lata była najłatwiej dostępna w kiepskich kopiach wrzucanych przez fanów.

Rok wielkiej ilości

Rocznicowy prezent trafia w rok, w którym Drake wypuszcza muzykę w tempie, jakiego dawno u niego nie było. Po długiej przerwie, która nastąpiła po konflikcie z Kendrickiem Lamarem, tym samym, który gościł na „Take Care”, w maju wydał jednego dnia trzy albumy: „Iceman”, „Habibti” i „Maid of Honour”. Towarzyszyły im teledyski zebrane w krótkometrażowy film „FOMO”. Na listach efekt był bez precedensu, bo Drake jako pierwszy artysta w historii zajął jednocześnie trzy pierwsze miejsca Billboard 200, a sam „Iceman” wprowadził do amerykańskiej pierwszej dziesiątki dziesięć piosenek.

Od tamtej pory nie zwolnił ani na chwilę. Z Donem Toliverem zremiksował przebój Elli Langley „Choosin' Texas”, a tydzień przed premierą „Hate Sleeping Alone” wydał „Ya Hit” z Future'em, Loe Shimmym i Travisem Scottem.

Na tym tle piosenka wyjęta z szuflady to gest zupełnie innego rodzaju. Majowe albumy były demonstracją siły i dowodem, że Drake wciąż potrafi zdominować listy. „Hate Sleeping Alone” przypomina, skąd ta siła się wzięła: z nocnego, melancholijnego brzmienia, które on i 40 wypracowali w czasie tamtych sesji. W roku, w którym Drake zalewa rynek nowym materiałem, jego najbardziej sentymentalną premierą okazał się utwór sprzed piętnastu lat, który wreszcie można usłyszeć w porządnej jakości.

Wpis z pasa „W ruchu”, 14 listopada 2026. Na zdjęciu: Future podczas trasy Summer Sixteen Tour.