Pierwszy set trwał 27 minut i Carlos Alcaraz zamknął go asem. Przy własnym podaniu stracił w nim jeden punkt. Kiedy w drugim gemie drugiej partii znów wyszedł na serwis, miał na koncie 20 wygranych z 21 rozegranych przy swoim podaniu. Tak w poniedziałek 16 listopada w Inalpi Arena w Turynie wyglądał debiut w tegorocznym Turnieju Mistrzów zawodnika, który jeszcze latem ponad cztery miesiące nie grał z powodu kontuzji nadgarstka.
Po drugiej stronie siatki stał Frances Tiafoe, numer 8 rankingu ATP i debiutant w finałowym turnieju sezonu. W pierwszym secie miał jeden dobry gem, przy stanie 4:0 dla rywala. „El País” opisał go jako chwilę, w której Amerykanin podchwycił doping publiczności. Poza tym był tłem. Alcaraz trafił 74 procent pierwszych podań, odbierał serwis pod nogi przeciwnika i podkręcał wymiany do tempa, którego Tiafoe nie wytrzymywał. W drugim secie Amerykanin złapał wprawdzie rytm przy serwisie, ale przy stanie 1:1 popełnił prosty błąd. Alcaraz odpowiedział lobem z połowy kortu, przełamał podanie i prowadził 3:1.
Puchar, którego nie zdobył Nadal
Kilkadziesiąt minut przewagi nad Amerykaninem samo w sobie znaczyłoby niewiele. Ten mecz waży więcej z powodu tego, czego Alcarazowi wciąż brakuje. Hiszpan ma 23 lata, jest trzeci na świecie i zebrał już 29 tytułów, w tym siedem wielkoszlemowych. W tej kategorii nie brakuje mu żadnego, a do tego dorzucił dziewięć turniejów rangi Masters 1000. Nie wygrał natomiast nigdy ATP Finals, czyli turnieju, do którego jesienią kwalifikuje się tylko ośmiu najlepszych zawodników sezonu.
Dla hiszpańskiego tenisa ten puchar jest wyjątkowo kapryśny. W całej historii zdobyło go dwóch Hiszpanów: Manolo Orantes w 1976 roku w Houston i Àlex Corretja w 1998 roku w Hanowerze. Nie udało się to nawet Rafaelowi Nadalowi i w jego karierze ta luka rzuca się w oczy najbardziej. Wyjaśnienie jest proste. Turniej rozgrywa się w hali, na szybkiej, twardej nawierzchni, która jest przeciwieństwem wolnej mączki ceglanej, na której wychowuje się hiszpański tenis. Piłka odbija się nisko i szybko, więc cierpi każdy, kto nie serwuje mocno i nie kończy akcji wcześnie.
Alcaraz nigdy jednak nie był typowym produktem tej szkoły. Gra wszechstronnie, na każdej nawierzchni, a w Turynie dochodził już bardzo daleko. Rok temu przegrał dopiero w finale z Jannikiem Sinnerem, 6:7, 5:7. Tym razem Włocha w stawce nie ma, dlatego obok Alcaraza największym kandydatem do tytułu wydaje się Alexander Zverev.
Jesień po kontuzji
Pod koniec lata nic nie zapowiadało, że Alcaraz przyjedzie do Turynu jako faworyt. Po powrocie po kontuzji nadgarstka od razu doszedł do ćwierćfinału US Open, a potem zaczęła się seria, jakiej nie powstydziłby się nikt nawet w zdrowym sezonie. Wygrał turnieje w Tokio i Wiedniu, a do tego Masters 1000 w Paryżu. Z 16 meczów rozegranych od Nowego Jorku przegrał jeden, z Belgiem Zizou Bergsem w Szanghaju.


Tiafoe ma za sobą zupełnie inną jesień, bo po półfinale US Open wygrał tylko dwa z sześciu meczów. To gracz kapryśny. Mocno opiera grę na serwisie i potrafi przez tydzień grać na poziomie najlepszych, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, przy wieczornej publiczności. Ma 28 lat, pochodzi z Hyattsville w stanie Maryland i w Turynie gra o coś więcej niż własny wynik: żaden Amerykanin nie wygrał Turnieju Mistrzów od 1999 roku, kiedy zrobił to Pete Sampras.
Historia ich spotkań kazała zresztą spodziewać się długiego meczu. Poniedziałkowe starcie było czwartym w ich rywalizacji, a w każdym z trzech poprzednich był tie-break. W 2021 roku na mączce w Barcelonie wygrał Tiafoe, 6:4, 7:6. Dwa kolejne mecze rozstrzygnęły się dopiero w piątym secie i oba padły łupem Alcaraza. Pierwszy to półfinał US Open 2022, po którym Hiszpan zdobył swój pierwszy tytuł wielkoszlemowy, drugi to trzecia runda Wimbledonu 2024.
W Turynie pierwszy set nie przypominał żadnego z tych meczów. Już pierwszy gem zakończył się przełamaniem po równowadze, a po dziesięciu minutach Alcaraz miał drugie przełamanie i prowadził 3:0. Tak przewidywały liczby: australijski serwis analityczny Stats Insider po 10 000 symulacjach dawał Hiszpanowi 87 procent szans na zwycięstwo.
Grupa Lendla i dwóch Hiszpanów
Jeden mecz w Turynie niczego jednak nie przesądza, bo turniej zaczyna się od fazy grupowej. Ośmiu zawodników podzielono na dwie czterosobowe grupy, w których każdy gra z każdym, a do półfinałów awansuje po dwóch najlepszych. Alcaraz trafił do grupy nazwanej imieniem Ivana Lendla. Oprócz Tiafoe jego rywalami są Daniił Miedwiediew i Flavio Cobolli, którzy w poniedziałek zamykali dzień wieczornym meczem.
Obaj są dla Hiszpana groźni. Miedwiediew wygrał ATP Finals w 2020 roku, a w 2021 i 2023 roku grał w finale, więc halowy kort zna lepiej niż ktokolwiek w grupie. Cobolli, podobnie jak Tiafoe, debiutuje w turnieju, ale gra przed własną publicznością, a w tym sezonie pokonał już Rosjanina w czwartej rundzie Masters w Madrycie.
Tegoroczna edycja jest pierwszą od 11 lat, w której wystąpiło dwóch Hiszpanów naraz. Drugi z nich, Rafael Jódar, w niedzielę przegrał swój pierwszy mecz ze Zverevem, dwa razy po 4:6. Cały ciężar hiszpańskich nadziei spoczywa więc na Alcarazie, którego najbliższymi celami są ATP Finals i Puchar Davisa. Dalej czeka olimpijskie złoto, bo z Paryża przywiózł srebro.
Na razie w Turynie wszystko szło po jego myśli, aż do połowy drugiego seta. Przy stanie 3:1 z przełamaniem przegrał dwa pierwsze punkty przy własnym serwisie. Najpierw wpakował forhend w siatkę, potem dał się minąć Tiafoe z głębi kortu.
Wpis z pasa „W ruchu”, 16 listopada 2026. Na zdjęciu: Carlos Alcaraz na czerwonym dywanie 25. gali Laureus World Sports Awards w Madrycie.
Źródła (5)
- carlos alcaraz - Carlos Alcaraz - Frances Tiafoe, el partido de las ATP Finals en vivo|Comienza el encuentro - Google Trends PL, 16 listopada 2026
- Atp Finals, Alcaraz-Tiafoe today – Live - jen.jiji.com
- Preview ATP Finals Day Two | Alcaraz faces dangerous Tiafoe as Medvedev takes on home favourite Cobolli - tennisuptodate.com
- Carlos Alcaraz vs Frances Tiafoe Prediction - ATP World Tour Finals 2026 - statsinsider.com.au
- Zdjęcie - Fot. Barcex / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0



