W czwartek o 13.00 Carlos Alcaraz miał trenować. Trening odwołano. Pół godziny później Hiszpan i jego ludzie wychodzili gęsiego z Instytutu Medycyny Sportowej w Turynie, który mieści się pod trybunami starego Stadio Olimpico, dawnego domu Torino. Alcaraz, w czapce, choć wcześniej chował się pod kapturem, wsiadł do ciemnego samochodu organizatorów. Za nim szedł cały sztab: lekarz Juanjo López, fizjoterapeuta i trener przygotowania fizycznego Juanjo Moreno, zaufany specjalista Alberto Lledó i przyjaciel ojca tenisisty, również lekarz. Wizyta trwała około półtorej godziny. Rezonans magnetyczny miał pokazać stan ścięgien i mięśni, do tego doszły rutynowe badania.
Radio Cope szybko ogłosiło, że „badania wypadły dobrze” i zawodnik „zostanie w turnieju”. To prawda, ale nie cała. „El País” ustalił, że lekarze, którzy badali udo, ostateczną decyzję zostawili samemu Alcarazowi. Sztab ocenia ryzyko, ale odpowiedzialność za to, co stanie się z nogą, spada na zawodnika.
Mały problem w drugim secie
Kłopot pojawił się w środę, w drugim meczu grupowym z Daniiłem Miedwiediewem. Alcaraz panował nad spotkaniem, gdy na początku drugiego seta poprosił o przerwę medyczną i dał sobie obandażować lewe udo. Mecz dokończył bez widocznych kłopotów i wygrał 6:2, 6:4. Było to jego jedenaste zwycięstwo z rzędu.
Na konferencji nie owijał w bawełnę: „Trochę to czuję, nie będę kłamał. Grałem świetnie i nagle poczułem mały problem z mięśniem dwugłowym”. Zapewnił, że na razie czuje się dobrze, ale reszta dnia i czwartek „będą naprawdę ważne”.
Mięśnie kulszowo-goleniowe, wśród nich dwugłowy uda, pracują z tyłu nogi. Prostują biodro, zginają kolano i stabilizują staw, kiedy ciało gwałtownie rusza z miejsca. Dlatego tak często zawodzą u piłkarzy i u wszystkich, których sport opiera się na eksplozywnym starcie. Tenis Alcaraza składa się właśnie z takich startów: sprint do skrótu, zatrzymanie, zmiana kierunku, znowu sprint. Hiszpan nie może więc po prostu zagrać ostrożniej, bo ostrożna gra przestaje być jego grą.
Czwarty raz to samo miejsce
Ma 23 lata i siedem tytułów wielkoszlemowych, a jego ciało już płaci za grę na tym poziomie. W ciągu kilku sezonów leczył mięśnie brzucha, przywodziciele i przedramię. Kontuzja prawego nadgarstka wyłączyła go z gry na cztery i pół miesiąca, od kwietnia do września. Tył uda odzywał się co najmniej cztery razy: dwukrotnie w 2023 roku, w odstępie zaledwie dwóch miesięcy, i dokładnie rok temu, także w Turynie.
Tamten epizod tłumaczy, czego dziś boi się jego otoczenie. Rok temu Alcaraz dograł ATP Finals do końca, przegrał finał z Jannikiem Sinnerem, a zaraz potem musiał zrezygnować z Pucharu Davisa. Tegoroczny finał tych rozgrywek odbędzie się od 24 do 29 listopada, a Hiszpania zagra pierwszy mecz w czwartek 26 listopada z Austrią, niecały tydzień po niedzielnym finale w Turynie. Scenariusz sprzed roku może się powtórzyć niemal co do dnia.


Do Włoch Alcaraz przyjechał zresztą wyraźnie zmęczony. W Wiedniu i Paryżu rozegrał w dwa tygodnie dziesięć meczów i wygrał oba turnieje, właściwie bez przerwy między nimi. Wielkie Szlemy i turnieje Masters 1000 zawsze dają zawodnikom dzień odpoczynku między meczami, tymczasem tam grało się dzień po dniu, więc regeneracja odbywała się w biegu. A Turyn miał być ukoronowaniem sezonu, bo Alcaraz nigdy nie wygrał ATP Finals. Najbliżej był właśnie w zeszłorocznym finale.
Regulamin nie zna litości
Najbardziej absurdalne jest to, że piątkowy mecz z Flavio Cobollim (początek o 14.00) nie ma żadnego znaczenia sportowego. Włoch odpadł w środę po porażce z Francesem Tiafoe, a ten sam wynik zapewnił Alcarazowi awans do półfinału z grupy Ivana Lendla. W zwykłym turnieju zawodnik w takiej sytuacji odpuściłby i oszczędzał udo.
W ATP Finals nie może tego zrobić. Szósty punkt regulaminu mówi, że „każdy zawodnik, który zrezygnuje z meczu fazy grupowej po pierwszym dniu, traci prawo gry w fazie pucharowej”. Gdyby Alcaraz nie wyszedł na kort Inalpi Areny, wypadłby z turnieju, choć półfinał ma już w kieszeni. Furtkę zostawia dopiero punkt czwarty: kto zacznie mecz, a potem skreczuje z powodu urazu, może zagrać w fazie pucharowej, jeśli przejdzie badanie i dostanie zgodę lekarza.
Hiszpan musi więc przynajmniej zacząć spotkanie, które niczego nie rozstrzyga, a może go sporo kosztować. Tempo da się dawkować, tylko że u zawodnika, który gra bardziej na wyczuciu niż według planu, gra na pół gwizdka niczego nie gwarantuje. Żeby w niedzielę podnieść trofeum, musiałby rozegrać trzy mecze w 72 godziny: z Cobollim, półfinał i finał. To dużo dla uda, które właśnie dało sygnał ostrzegawczy.
Kiedy po południu wyjeżdżał z obiektu, nie miał na twarzy uśmiechu, z którym zwykle się nie rozstaje. Tym razem nie chciał, żeby go filmowano.
Shelton czeka
W sobotnim półfinale czeka na niego Ben Shelton. Amerykanin pokonał w czwartek Rafę Jódara 7:6(8), 7:5, a wieczorna wygrana Alexandra Zvereva z Arthurem Filsem 6:4, 7:6(6) dała mu drugie miejsce w grupie. Będzie to trzecie spotkanie Alcaraza z Sheltonem w tym roku i trzecie w niecałe trzy miesiące. Bilans wynosi 4-1 dla Hiszpana, ale Shelton rośnie z turnieju na turniej. Triumfował na US Open, a w niedawnym finale w Paryżu przegrał z Alcarazem dopiero po dwóch zaciętych setach, 6:7(5), 5:7. To zawodnik, który gra przede wszystkim armatnim serwisem, a odbiór takiego podania wymaga gwałtownych ruchów - dokładnie tych, które najmocniej obciążają tył uda.
Po drugiej stronie drabinki też nie wszyscy są zdrowi. Zverev, który od 2 listopada prowadzi w rankingu ATP i wygrał wszystkie mecze w grupie, w ostatnim spotkaniu walczył z bólem prawej kostki. To ta sama kostka, którą zniszczył w starciu z Rafaelem Nadalem na Roland Garros w 2022 roku. Przeszedł wtedy operację i pauzował siedem miesięcy. „Mam ścięgno, które biegnie nad kością i przesunęło się, kiedy ją złamałem. Niestety będę to czuł do końca życia” - mówi Niemiec. Jego rywala w półfinale wyłoni wieczorny mecz Miedwiediewa z Tiafoe.
Zverev nauczył się żyć z urazem, który został z nim na stałe. Alcaraz wciąż próbuje nie dopuścić, by to samo stało się z tylnym mięśniem uda. W piątek o 14.00 musi wyjść na kort przeciwko Cobollemu, bo tego wymaga regulamin. Ile z tego meczu rozegra naprawdę, zdecyduje już sam.
Wpis z pasa „W ruchu”, 20 listopada 2026. Na zdjęciu: Carlos Alcaraz na czerwonym dywanie gali Laureus World Sports Awards w Madrycie.
Źródła (5)
- carlos alcaraz - Alcaraz continúa, pero sobre el alambre: los isquios vuelven a azotarle, él asume los riesgos - Google Trends PL, 20 listopada 2026
- Carlos (given name) - Wikipedia - en.wikipedia.org
- Carlos Alcaraz – Wikipedia, wolna encyklopedia - pl.wikipedia.org
- Carlos Alcaraz set to decide whether to withdraw from ATP Finals as key ... - tennis365.com
- Zdjęcie - Fot. Barcex / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0



