Gorące
Carlos Alcaraz

Carlos Alcaraz kontra jedyny pogromca z marca. W Turynie rachunek się wyrównuje

W marcu Daniił Miedwiediew jako pierwszy w tym sezonie pokonał Carlosa Alcaraza. W środę w ATP Finals Hiszpan zaczął rewanż od pięciu gemów z rzędu i nie pozwolił Rosjaninowi złapać rytmu.

Piotr Olszewski

· 4 min czytania

Carlos Alcaraz podczas US Open 2026
Fot. Oleg Yunakov / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

W marcu, w półfinale w Indian Wells, Daniił Miedwiediew zrobił coś, czego w 2026 roku nie zrobił przed nim nikt: pokonał Carlosa Alcaraza. Hiszpan przez kolejne miesiące zbierał trofea i zwycięstwa, a jednak ta jedna porażka ciągnęła się za nim jak przypis do udanego sezonu. W środę 18 listopada obaj wyszli na kort Palasport Olimpico w Turynie w drugiej kolejce grupy nazwanej imieniem Ivana Lendla. Obaj mieli komplet zwycięstw. Po meczu miał go zachować tylko jeden.

Alcaraz od pierwszych piłek grał tak, jakby chciał ten przypis wykreślić. Wygrał pięć gemów z rzędu, a Lucas Michael z TennisUpToDate, relacjonujący spotkanie na żywo, pisał o Miedwiediewie, że „miota się” na korcie, podczas gdy rywal „wcale się nim nie przejmuje”. Marcowy wieczór w Kalifornii zaczynał wyglądać na wypadek przy pracy, a nie na przepis, jak ogrywać Hiszpana.

Dziesięć wygranych z rzędu

Do turnieju mistrzów Alcaraz przyjechał z serią dziesięciu wygranych meczów. Złożyły się na nią dwa tytuły, w Wiedniu i w Paryżu, czyli w halowej końcówce sezonu, którą tradycyjnie uważano za jego słabszy teren. Na hali piłka leci szybciej i niżej, nie ma wiatru ani słońca, które wybijają z rytmu, więc przewagę zyskują ci, którzy wcześnie łapią piłkę i grają płasko. Miedwiediew przez lata czuł się w takich warunkach jak u siebie. Tym razem to Hiszpan zjawił się w Turynie jako ten, który halę oswoił.

Pierwszy mecz tylko to potwierdził. Frances Tiafoe przegrał z nim 6:2, 6:2 i przez większą część spotkania wyglądał na tenisistę, który nie wie, skąd przyjdzie następne uderzenie. W turnieju, do którego trafia ósemka najlepszych zawodników sezonu i w którym łatwych rywali nie ma z definicji, taki wynik brzmiał jak ostrzeżenie dla reszty stawki.

Za Alcarazem stoi już siedem tytułów wielkoszlemowych. Dawno minął etap obiecującego talentu, a z nim pobłażliwość, jaką okazuje się młodym. Dziś mierzy się go miarą dominatora, więc każda porażka, zwłaszcza z rywalem, który potrafi powtórzyć swój wyczyn, waży więcej niż kiedyś.

Rosjanin z dobrą pamięcią

Miedwiediew nie przyjechał do Turynu w roli tła. Na otwarcie ograł Flavia Cobollego 7:6 (4), 6:3: w pierwszym secie musiał się sporo napracować, w drugim przejął kontrolę. Było to jego 19. zwycięstwo w ostatnich 23 meczach, czyli passa tenisisty, który wrócił do formy z czasów, gdy przez kilka lat należał do światowej czołówki. Turniej mistrzów wygrał w 2020 roku, przed rokiem w ogóle się w nim nie znalazł, więc sam awans był dla niego powrotem.

Bilans bezpośrednich spotkań przemawiał za Hiszpanem i przed środą wynosił 7-3. W tym sezonie zagrali ze sobą dwa razy i podzielili się zwycięstwami. Po marcowym półfinale w Indian Wells przyszedł półfinał w Wiedniu, gdzie Alcaraz wygrał w dwóch setach i ruszył po tytuł. Turyn miał rozstrzygnąć, który z tych meczów lepiej opisuje ich relację.

Stawka nie kończyła się na prestiżu. Zwycięzca robił duży krok w stronę półfinału i mógł myśleć o pierwszym miejscu w grupie. Przegrany musiał już liczyć punkty i oglądać się na mecz Tiafoe z Cobollim, w którym obaj grali pod presją odpadnięcia.

Szachy z linii końcowej

Pojedynki tej pary zawsze były zderzeniem dwóch filozofii tenisa. Miedwiediew stoi daleko za linią końcową i odbija głęboko i płasko, nisko nad siatką, bez wyraźnej rotacji. Takie zagrania działają jak mur, o który rywal rozbija kolejne ataki. W najlepsze dni Rosjanin wciąga przeciwnika w niekończące się wymiany, w których to on się nie myli, a tamten w końcu zaczyna ryzykować.

Alcaraz ma na ten mur inne narzędzia niż czystą siłę. Pritha Ghosh ze Sportskeedy przed meczem wskazywała na zmiany kierunku, skróty i nagłe przyspieszenia, którymi Hiszpan może rozbić rytm rywala. Skrót zagrany komuś, kto broni się trzy metry za linią, to zaproszenie do sprintu zakończonego przy siatce, tam, gdzie Miedwiediew czuje się najmniej pewnie. Jeśli Alcaraz zdoła go tam ściągać, wymiany zaczną się kończyć na jego warunkach, a nie po trzydziestym odbiciu.

Drugi front to podanie Rosjanina. Alcaraz prowadzi w tym sezonie w całym tourze pod względem punktów wygrywanych przy serwisie rywala: 41,5 procent. Dla kogoś spoza tenisa to może brzmieć skromnie, ale w grze, w której utrzymanie własnego podania jest normą, a przełamanie wydarzeniem, oznacza to, że Hiszpan regularnie zamienia cudze gemy serwisowe w loterię. Miedwiediew serwował jesienią skutecznie, tyle że wysoki zawodnik polegający na pierwszym podaniu traci przy takim returnie najprostszą broń, jaką ma.

Faworyta wskazywali wszyscy. Bukmacherzy wyraźnie stawiali na Hiszpana, a australijski serwis Stats Insider, który przeprowadził 10 tysięcy symulacji tego meczu, dawał mu 79 procent szans na zwycięstwo. Tyle że takie liczby mówią wyłącznie, kto jest faworytem, a nie kto wygra. Marcowy półfinał w Indian Wells też zaczynał się od podobnych przewidywań.

Dlatego pięć pierwszych gemów w Turynie znaczyło więcej niż zwykłe dobre otwarcie. Alcaraz grał przeciwko jedynemu tenisiście, który przed środą zdążył go w tym sezonie pokonać, tak, jakby po ten rewanż przyjechał do Turynu, i odpowiadał na marcową porażkę skrótem, returnem i spokojem, z którym obserwował miotającego się rywala.

Wpis z pasa „W ruchu”, 18 listopada 2026. Na zdjęciu: Carlos Alcaraz podczas US Open 2026.

Źródła (5)
Następny tekstMiedwiediew wraca do Turynu. Po roku przerwy gra o coś więcej niż powrótWygraną z Adrianem Mannarino w Wiedniu Daniił Miedwiediew po raz siódmy zapewnił sobie start w turnieju mistrzów. Rok temu go w Turynie zabrakło. Teraz przyjedzie z czterema tytułami, a w stawce nie będzie Jannika Sinnera.

Z Promptowego - blog o AI tego samego autora