Była 55. minuta meczu Sumqayit - Sabah, gdy Tymoteusz Puchacz dostał piłkę na lewej stronie i posłał ją w pole karne. Czy chciał dośrodkować, czy strzelić, trudno rozstrzygnąć, bo piłka przeleciała nad bramkarzem i wpadła w okienko. Sabah prowadził 3:1, a skończyło się na 5:1. Był piątek 20 listopada, trzy dni po remisie reprezentacji Polski ze Szwecją we Wrocławiu. Puchacz oglądał tamten mecz z ławki, tak samo jak wcześniejszą porażkę z Rumunią w Bukareszcie.
Jan Urban powołał go na oba spotkania i w żadnym nie wpuścił na boisko. Nie stała za tym kontuzja ani przypadek. Selekcjoner już wcześniej powiedział publicznie, co mu w grze Puchacza przeszkadza, a gol w Sumqayit pokazał to lepiej niż jakakolwiek analiza: lewy obrońca, który najwięcej daje drużynie w ataku, trafił do trenera, który od lewego obrońcy chce przede wszystkim obrony.
Pomocnik w skórze obrońcy
Urban ujął to tak: „Wystawiając na lewej stronie Przemysława Frankowskiego, zdaję sobie sprawę, że gdzieś w pewnym sensie daję znać Tymoteuszowi Puchaczowi, że nie do końca jestem zadowolony z jego gry defensywnej. Ma takie tendencje bardziej na pomocnika niż na obrońcę, moim zdaniem”.
W tej uwadze mieści się całe nieporozumienie. Boczny obrońca we współczesnej piłce ma jednocześnie bronić i podłączać się do ataku, a każdy trener inaczej rozkłada te proporcje. Urban chce, żeby zawodnik na tej pozycji najpierw pilnował tyłów. Puchacz najlepiej czuje się wtedy, gdy może pobiec do przodu i dośrodkować. Takiego piłkarza ogląda się z przyjemnością, dopóki jego drużyna ma piłkę. Po stracie zostawia za plecami pustą przestrzeń, w którą rywal wbiega bez przeszkód.
Na listopadowe mecze selekcjoner przeszedł na czwórkę obrońców i lewą stronę defensywy oddał Oskarowi Kubiakowi ze Slavii Praga. Dla Puchacza nie znalazło się miejsce ani w wyjściowym składzie, ani wśród zmienników. Polska przegrała z Rumunią 1:2, zremisowała ze Szwecją 1:1 i utrzymała się w dywizji B Ligi Narodów. Na awans, o który miała walczyć po spadku z elity jesienią 2024 roku, to nie wystarczyło.
Dwa lata czekania, jeden mecz
Do kadry Puchacz wrócił dzięki grze w Azerbejdżanie. Wcześniej w reprezentacji wystąpił ostatnio w listopadzie 2024 roku. Latem zbierał w Sabah dobre recenzje, a jego asysty pomogły mistrzowi Azerbejdżanu awansować do fazy zasadniczej Ligi Mistrzów. Urban dopisał go więc do 26-osobowej kadry na wrześniowo-październikowe zgrupowanie, obok kilku nowych nazwisk. Na ten moment Puchacz czekał blisko dwa lata.


Sam powrót okazał się skromny. W sześciu meczach Ligi Narodów Urban skorzystał z niego raz, w przegranym 1:3 wyjazdowym spotkaniu ze Szwecją. Ustawił go wtedy na lewym wahadle, czyli bocznej pozycji w systemie z trójką obrońców, na której piłkarz musi obiegać całą linię boczną, od własnego pola karnego po chorągiewkę rywala. Pomysł się nie sprawdził i kolejnej szansy Puchacz już nie dostał.
Po meczu we Wrocławiu rozmawiał z Kanałem Sportowym. Nie udawał, że wszystko jest w porządku, ale też nie atakował selekcjonera. „Czy jestem rozczarowany? Tak. Jestem sportowcem, mam swoją ambicję i oczywiście, że jestem. Nie na zasadzie, że jestem zły i tutaj będę jakieś fochy stroił, tylko biorę się do roboty dalej” - powiedział. Do następnego zgrupowania w marcu zostało sporo czasu, a jak dodał, „cztery miesiące w piłce to wieczność”.
Zgorzknienia trudno mu się zresztą dziwić, bo jego kariera w kadrze od początku przebiega podobnie. Ma w niej szesnaście występów i trzy asysty. Zadebiutował 1 czerwca 2021 roku w towarzyskim meczu z Rosją, gdy reprezentację prowadził Paulo Sousa. Od tamtej pory pracowało z nim kilku selekcjonerów i żaden nie zrobił z niego zawodnika podstawowego składu. Urban jest po prostu pierwszym, który głośno powiedział dlaczego.
Okienko w Sumqayit
Kilka dni po rozmowie z Kanałem Sportowym Puchacz wrócił do Baku i od razu zagrał w lidze. Sabah, jeden z kandydatów do mistrzostwa, nie miał w Sumqayit łatwego początku. Xander Severina strzelił gola w 22. minucie, ale gospodarze szybko wyrównali po trafieniu Cedrica Badolo. Potem Lucas Black z Sumqayit dostał drugą żółtą kartkę, a grający w przewadze Sabah jeszcze przed przerwą objął prowadzenie po golu Ivana Lepinjicy.
Po przerwie Puchacz podwyższył na 3:1 i mecz przestał być wyrównany. Chwilę później Aleksiej Isajew dołożył czwartą bramkę, a wynik ustalił Khajal Aliew. Sabah wrócił na pierwsze miejsce w azerskiej ekstraklasie.
Ten gol nie podważa zarzutu selekcjonera, raczej go potwierdza. Urban twierdzi, że Puchacza ciągnie do przodu, a Puchacz odpowiedział w najbardziej ofensywny sposób, jaki istnieje: centrostrzałem w okienko. W klubie gra i strzela, bo Sabah właśnie takiego piłkarza potrzebuje. W kadrze siedzi na ławce, bo selekcjoner szuka na lewej obronie kogoś, kto najpierw będzie bronił. Obaj mają rację, tyle że każdy w swoim miejscu.
Najbliższa okazja, żeby to zmienić, przyjdzie szybko i na najwyższym poziomie, jaki jest dziś dla Puchacza dostępny. 25 listopada Sabah podejmie w Lidze Mistrzów Barcelonę. Przeciwko jednej z najgroźniejszych ofensyw w Europie lewy obrońca nie ograniczy się do rajdów i dośrodkowań, bo przez większość meczu piłkę będą mieli rywale. Jeśli Puchacz zagra, będzie musiał przede wszystkim bronić. Dokładnie tego Urban chce zobaczyć.
Wpis z pasa „W ruchu”, 21 listopada 2026. Na zdjęciu: Tymoteusz Puchacz jako piłkarz Lecha Poznań podczas akcji „Pierwszy Gwizdek” na Placu Wolności w Poznaniu.
Źródła (5)
- tymoteusz puchacz - U Jana Urbana nie zagrał. Wrócił do klubu i zadziała się magia - Google Trends PL, 20 listopada 2026
- Wrócił do klubu i strzelił gola! Urban nie dał mu zagrać [WIDEO] - meczyki.pl
- Reprezentant Polski szczerze o decyzji Jana Urbana. Jest rozczarowany - transfery.info
- Jan Urban ogłosił kadrę na Ligę Narodów. Przed Polakami cztery mecze - rmf24.pl
- Zdjęcie - Fot. Klapi / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0



