Blondie wraca w samo południe. Ostatnie bębny Clema Burke'a, gitara Johnny'ego Marra

Okładka wygląda jak pierwsza strona nowojorskiej gazety. Nad zdjęciem winieta: „Friday, February 26, 2027, New York, NY”. Pod nią wielkie litery BLONDIE i HIGH NOON, a w kadrze zespół rozstawiony po starym biurze, w którym na ścianie wisi tabliczka „CBGB OMFUG 315 Bowery”, adres klubu, w którym Blondie zaczynało. Na pierwszym planie, tyłem do aparatu, idzie postać w czerwonym lakierowanym płaszczu. Autorem okładki jest Rob Roth, który według Classic Pop współpracuje z zespołem od ponad 25 lat.

„High Noon” ukaże się 26 lutego 2027 roku nakładem BMG. To dwunasty album studyjny Blondie i pierwszy od „Pollinator” z 2017 roku. 15 października zespół ogłosił datę i wypuścił pierwszy singiel, „Spectral Eyes”, który według Wikipedii zadebiutował w BBC Radio 2.

Dziewięć lat, cztery terminy

Media piszą o „pierwszej płycie od dziewięciu lat”, ale droga do niej była dłuższa niż sama przerwa. Prześledziłem kolejne zapowiedzi:

• 2022 - Clem Burke mówi studenckiemu „The Mancunion”, że następca „Pollinator” powstaje, znów z producentem Johnem Congletonem, i że demówek jest już sporo.
• czerwiec 2024 - Chris Stein w BBC Radio 6 Music zapowiada premierę na wiosnę 2025.
• lipiec 2025 - Stein publikuje zdjęcia ze studia z Congletonem i pisze, że płyta powinna wyjść w ostatnim kwartale roku (cytuje go American Songwriter).
• sierpień 2025 - zespół podaje tytuł, „High Noon”, i nowy cel: wiosna 2026.
• październik 2025 - w rozmowach z prasą muzycy mówią już o pierwszym lub drugim kwartale 2026.
• 15 października 2026 - ostateczna data: 26 lutego 2027.

W przerwie Blondie wydawało rzeczy poboczne. W 2021 roku ukazało się „Vivir en la Habana”, zapis rezydencji w Hawanie z marca 2019, z partiami gitar dogranymi później przez Steina w studiu. W sierpniu 2022 przyszedł archiwalny box „Against the Odds: 1974-1982”.

Ostatnie nagrania perkusisty

Najważniejsze zdanie tej zapowiedzi dotyczy kogoś, kogo w Blondie już nie ma. Clem Burke, perkusista od 1975 roku, zmarł na raka w kwietniu 2025 roku w wieku 70 lat. Wikipedia w biogramie podaje datę 6 kwietnia, BBC poinformowało o śmierci 7 kwietnia. Według angielskiej Wikipedii stało się to dokładnie pół wieku po tym, jak dołączył do zespołu.

Burke zdążył nagrać wszystko. Classic Pop pisze, że po jego śmierci płyta nabrała dodatkowego znaczenia jako dokument jednej z najdłużej trwających spółek twórczych w rocku. Na liście utworów jest „Little Metal Drummer” - trudno nie czytać tego tytułu w kontekście, choć zespół nie wyjaśnił publicznie, o czym jest piosenka.

To był muzyk z zaskakująco szerokim życiorysem. W 1987 roku przez chwilę grał w Ramones jako Elvis Ramone, w latach 1990-2004 był członkiem The Romantics, nagrywał z Eurythmics, Bobem Dylanem i Iggym Popem. W 2008 roku założył Clem Burke Drumming Project, który bada wpływ gry na perkusji na zdrowie.

Goście z Manchesteru i z Sex Pistols

Singiel „Spectral Eyes” napisał Johnny Marr, gitarzysta The Smiths, i zagrał w nim na gitarze. Według Wikipedii piosenka nie jest zupełnie nowa: wcześniej ukazała się jako strona B singla „Spiral Cities” z solowej płyty Marra „Call the Comet”. W nagraniu Blondie gra też Glen Matlock, pierwszy basista Sex Pistols.

Oba nazwiska nie wzięły się znikąd. Kiedy w 2022 roku Stein wycofał się z koncertowania z powodu migotania przedsionków, a basista Leigh Foxx był kontuzjowany, Matlock zastąpił go na trasie i potem nagrywał z zespołem. Marr był tamtego roku współgwiazdą brytyjskich i amerykańskich koncertów Blondie. Był też jednym z autorów piosenek na „Pollinator”, obok m.in. Sia, Charli XCX, Dev Hynes i David Sitek z TV on the Radio. Tamta płyta doszła do 4. miejsca brytyjskiej listy.

Pozostali goście to Zach Condon z Beirut oraz Jess Wolfe i Holly Laessig z Lucius. Za produkcję znów odpowiada John Congleton, dodatkową produkcją i miksem zajął się David Wrench. Stały skład w nagraniach to Debbie Harry, Chris Stein, Leigh Foxx, Matt Katz-Bohen i Tommy Kessler, plus Burke.

Jak to brzmi według tych, którzy słyszeli

Płyty nikt jeszcze nie zrecenzował, bo do premiery zostały ponad cztery miesiące. Są pierwsze opisy singla. Liberty Dunworth w NME pisze o energicznych liniach wokalnych, migoczących gitarowych riffach i hipnotyzującym refrenie, które jej zdaniem oddają znak rozpoznawczy, z którym Blondie kiedyś przebiło się do mainstreamu. Classic Pop mówi o krystalicznych riffach na równym bicie i jasnym, transowym refrenie, a całość nazywa energiczną, zagadkową i „nieomylnie Blondie”. Wikipedia opisuje gatunkowo całą płytę jako punk i new wave z latynoskimi rytmami i elementami tanecznymi; sam zespół na swojej stronie wymienia rock, punk, dance i wpływy latynoskie.

Sami muzycy zostawiają sporo do wyobraźni. Debbie Harry w komunikacie mówi, że to „klasyczne Blondie” - połączenie wszystkich wpływów i epok zespołu w coś nowego. Chris Stein jest bardziej rozbrajający: pisze o długiej, dziwnej jeździe, po której jakimś cudem znów mają przed sobą album Blondie. Rob Roth dodaje w NME, że „High Noon” istnieje we własnym świecie, gdzieś między przeszłością, teraźniejszością a przyszłością.

Najciekawszy trop podał zespół rok wcześniej. Harry tłumaczyła, że tytuł pochodzi z tekstu jednej z jej starszych piosenek i oznacza ciągłość w tym, jak muzycy myślą i jak żyją. Stein mówił American Songwriter, że teksty są wyrafinowane, dojrzałe, a przy tym przystępne.

Lista dań

Na płycie jest trzynaście utworów:

1. Spectral Eyes
2. Heartbreak Kid
3. Come Back Home
4. Tambo Tambo
5. Man Who Had No Face
6. The End
7. Little Metal Drummer
8. Sleepwalking
9. Whistle Into The Wind
10. Antifreeze
11. East of Eden
12. Bad Underwear
13. Ah, Sunflower, Weary of Time

Ostatni tytuł to cytat z wiersza Williama Blake'a „Ah! Sun-flower”. Na stronie zespołu oprócz zwykłych wydań jest limitowany czerwony winyl i kaseta.

Płyta bez trasy?

Jest jeszcze pytanie, którego zapowiedź nie rozwiązuje. Blondie ostatni raz zagrało na żywo 19 czerwca 2024 roku na festiwalu Belsonic w Belfaście - tak podaje American Songwriter. Stein od lat nie koncertuje, Burke nie żyje. W październiku 2025 roku Harry mówiła wprost, że ma problem z występowaniem jako Blondie, kiedy na scenie jest jeden oryginalny członek, a reszta to zastępcy. Rzuciła pomysł szyldu w rodzaju „Blondie Presents”. Stein przyznawał, że nie wie, czy jeszcze wróci do grania.

Strona zespołu o koncertach milczy. Blondie, założone w Nowym Jorku w 1974 roku, sprzedało ponad 40 milionów płyt i od 2006 roku jest w Rock and Roll Hall of Fame. Nikt nie musi już niczego udowadniać. A jednak zespół, który nie ma już siły jeździć w trasy, wciąż ma siłę zapraszać do studia najlepszych gitarzystów swojego pokolenia. „W samo południe” to w westernie godzina pojedynku. Blondie umówiło się na nią na luty.